சுப்ரமணியபுரம் சொல்லும் கதைகள்

நமது பிராந்திய மொழிகளில் எடுக்கப்படும் பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் பொதுவான ஒரு அம்சமாக எனக்குத் தெரிவது இவை எந்த மொழிக்கும் சூழலுக்கும் ஏற்றவாறு இருக்கும். இப்படி எடுப்பது ஒரு பாணி. அந்தந்த மொழிக்கு தேவையான 'skin'ஐ மட்டும் மாற்றிவிட்டால் அது தெலுங்குப் படமா, தமிழ்ப் படமா என்று வித்தியாசம் தெரியாது. தமிழ் சினிமாவின் நிகழ்கால சுனாமியான ஜே.கே.ரித்தீஷ் கூட தமிழ் தெலுங்கு என்று இருமொழிகளிலும் தயாராகும் ஒரு படத்தில் நடிப்பதாக கேள்வி. அன்னாரின் கலைத்தாகம் விரைவில் சாந்தி அடைவதாக :-).

இப்படியாக இல்லாமல் ஆழமாக சூழலை பிரதிபலிக்கும் படங்களில் ஒன்று சுப்ரமணியபுரம். நான் படித்த கல்லூரி சுப்ரமணியபுரத்தில் இருக்கும் மதுரைக் கல்லூரிதான்.

1980களில் நடக்கும் ஒரு கதை. இம்மாதிரி பீரியட் படங்களின் பெரிய சவால் அந்த சூழலை நீங்கள் எப்படி திரையில் கொண்டு வருகிறீர்கள் என்பது. அதிக செலவில்லாமல் அதை நுணுக்கமாகவே கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

சுப்ரமணியபுரம் சொல்லும் கதைகள் சில:

- இந்தக் கதைக்கும் இது நடக்கும் காலகட்டதிற்கும் என்ன சம்பந்தம்? இதே கதையை சமகாலத்தின் பின்னனியில் எடுக்க முடியாதா? செய்யலாம். ஆனால் இந்தக் கதையின் முக்கிய விஷயம் அழகரும், பரமனும் ஒரு கூலிப்படையோ, தாதாக் கூட்டமோ அல்ல. அவர்கள் வெறும் பொறுப்பில்லாத வேலையில்லா இளைஞர்கள். 80களின் வேலையில்லா திண்டாட்டமும், பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் அறவே இல்லாத மதுரையும் அவர்களை அரசியல்வாதிகளின் அல்லக்கைகளாக மாற்றுகின்றது.

- SMS இல்லாத, இ-மெயில் இல்லாத, செல் பேசி இல்லாத காலத்தில் கண்களால் மட்டுமே காதலைப் பரிமாறிக் கொள்கிறார்கள். இந்தக் காட்சிகள் நீளம் கொஞ்சம் அதிகப்படிதான். அவளுடைய சித்தப்பா தொழில் கணக்ககப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க அழகரும், துளசியும் பரிமாறிக் கொள்ளும் காதல் பார்வைகள் சுகம்தான். நல்லவேளை சித்தப்பா கண்டுபிடிக்கவில்லை.

- துளசியின் குடும்பத்தின் விவரிப்பு. கவுன்ஸிலராக தந்தை. அவருக்கு துணையாக சித்தப்பா. தவிர பெரியப்பா ஒரு அரசு அதிகாரி. கூடவே சில அல்லக்கைகள் என்று ஒரு லோக்கல் அரசியல் புள்ளியின் குடும்பம். நல்ல சித்தரிப்பு.

- exaggerate செய்யப்படாத போலீஸ் காட்சிகள். லோக்கல் அரசியலின் 'நடைமுறை'க்கு பழக்கப்பட்ட ஆனால் நல்ல போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர்.

- முரட்டுக் காளை திரைப்படம் வெளியாகும்போது இருக்கும் கொண்டாட்ட நிலைக்கும் (euphoria) இன்றைக்கு சிவாஜி வெளியாகும்போது இருக்கும் கொண்டாட்ட நிலைக்கும் வித்தியாசம் நிறையவே உண்டு. இன்றைய ரஜினி மட்டுமல்ல பலரின் ரசிக மன்றங்களும் அந்த நடிகர்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளின் தொடக்கமாக வெளிப்படையாகவே தெரிகின்றன. முக்கியமானது, தொலைக்காட்சிகளே கிடையாது, ரூபவாஹினியைத் தவிர. ரஜினியை நீங்கள் பார்க்க திரையரங்குக்குதான் செல்ல வேண்டும். ஊடகங்களின் 'hype' எதுவும் இல்லாத, ஆதாயம் எதுவும் எதிர்பார்க்காத, சாதாரண ரசிகனின் கொண்டாட்டமாக இதைப் பார்க்கலாம்.

- 'ஒரு பொம்பளை காலில விழ வச்சிட்டாண்டா' என்று அழகர் அழுகின்ற காட்சியும். 'பொம்பளயை நம்பவே நம்பாதேன்னு சொன்னேனே' என்று பரமன் பேசும் வசனமும் கொஞ்சம் நெருடலாக இருந்தாலும், அந்தக் காட்சிகள் நமது சமூகத்தைதானே பிரதிபலிக்கின்றன. ஒரு வேளை அழகரும், பரமனும் 50 வயது வழி உயிர் வாழ்ந்திருந்தால், தங்கள் பெண் குழந்தைகளை மிகவும் பெருமையாகவே கருதியிருப்பார்களாக இருக்கும் என்று மனதை தேற்றிக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

- அழகரைக் கொல்ல துளசியின் சித்தப்பா போடும் திட்டம். இதற்கப்புறம் படம் ஒரு சாதாரண 'பழிவாங்கும்' கதையாக மாறி விடுகிறது.

- பரமனை காட்டிக் கொடுத்துவிட்டு காசி நடந்து செல்லும் காட்சி நீளமாக, எதிர்பார்ப்புகளை ஏற்படுத்தி விட்டு, எதுவும் சொல்லாமல் முடிகின்றது. படமும் அப்படியே. இதை சசியே தயாரித்து இயக்கியிருக்கிறார். அவருடைய தன்னம்பிக்கைக்கு ஒரு பாராட்டு. வன்முறை அதிகமாக இருந்தாலும் இந்தப் படம் பெருவாரியான வரவேற்பை பெற்றிருப்பது நமது tolerance எல்லை உயர்ந்து விட்டது என்று காண்பிக்கின்றதோ என்னவோ.

விருமாண்டி, பருத்தி வீரன், வெயில் வரிசையில் சுப்ரமணியபுரமும் மண் மணத்தோடு.