தொடர்ச்சியாக - சரோஜா முதல் சாருவரை

சரோஜா - வெங்கட் பிரபுவின் இரண்டாவது படம். முதல் படம் பிரம்மாண்டமான வெற்றியான இயக்குநர்கள் பலர் இரண்டாவது படத்தில் சறுக்கியிருக்கிறார்கள். விதிவிலக்குகள் வெகு சிலர்தான். வெங்கட் பிரபு தப்பித்துவிட்டார். ஒரு புத்துணர்ச்சி படம் முழுவதும் விரவி இருக்கிறது. ஃபார்முலா கதை, க்ளிஷேக்கள் போன்றவற்றை கவனமாக தவிர்த்துவிட்டு படத்தை வெகு திறமையாக இயக்கியிருக்கிறார். நான்கு நண்பர்கள் சென்னையிலிருந்து ஹைதரபாத் செல்லும் பொழுது மாற்றுப் பாதையில் போக நேர்கிறது. அங்கே ஒரு கடத்தல் கோஷ்டி ஒரு பெண்ணை கடத்திக் கொண்டு வந்து அவளுடைய பணக்கார அப்பாவை ப்ளாக்மெயில் செய்கிறார்கள். அந்தப் பெண்தான் சரோஜா. சந்தர்ப்பவசத்தால் அந்த பெண் நண்பர்கள் குழாமைச் சேர எல்லாரும் சேர்ந்து வில்லன் கோஷ்டியிடமிருந்து தப்பிக்க முயற்சிக்கிறார்கள். இறுதியில் அந்தப் பெண் அவள் அப்பாவை சேர்ந்தாளா? நான்கு பேரும் தப்பித்தார்களா? உச்சக் கட்டத்தில் சில எதிர்பாரா திருப்பங்களோடு படம் இனிதே முடிகிறது. பிரேம்ஜியின் காமெடி பெரும் பலம். சில ஒரிஜினல் டைலாக்குகளை ரசிக்க முடிகிறது. இயல்பாக நடிக்கிறார்கள். காமிரா உத்திகள் சில நன்றாக இருக்கின்றன. வில்லனின் அடியாள் சரோஜாவிடம் (கடத்தப்பட்ட பெண்) தவறாக நடக்க முனையும்போது காமிராவின் அதிர்வுகள் காட்சியை தெளிவில்லாமல் காட்டுகிறது. ஆனால் ஏதோ நடக்கிறது என்று மட்டும் ஒரு படபடப்பு உருவாக்குக்கிறது. 1.5 மணி நேரக் கதையை சாமர்த்தியமாக சில பாடல் காட்சிகள், திருமண நிச்சயதார்த்தம், எஸ்.பி.பி. சரணின் குடும்பப் பின்னனி, பிரும்மானந்தம் காமெடி என்று 2.5 மணி நேரத்திற்கு கொடுக்கிறார்கள். பிற்பகுதி இருட்டு கொஞ்சம் அயர்ச்சி தருகிறது. சரோஜா - புத்துணர்ச்சி. இறுதி கிரடிட்ஸில் வெங்கட் பிரபுவின் பெயருக்கு கிடைக்கும் கைதட்டல் நிச்சயம் ஒரு வெற்றிதான்.

பாலுமகேந்திரா - அழியாத கோலங்களும், மூன்றாம் பிறையும், வீடு-ம் தமிழ் சினிமா உலகின் மைல்கற்கள் என்பது நிச்சயம். குறிப்பாக வீடு படம் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் மனதை கசிய வைத்த படம். அதன் படைப்பாளி அனுஹாசனோடு விஜய் டிவியில் காபி குடிக்க வந்திருந்தார். கூடவே அவருடைய சிஷ்யர்கள் சீமான், ராமசுப்பு (கற்றது தமிழ்) மற்றும் வெற்றி மாறன் (பொல்லாதவன்). அவருடைய 'அது ஒரு கனாக் காலம்' அவ்வளவாக ரசிக்கவில்லை. விடலைப் பருவத்தின் இன்பாச்சுவேஷன் என்பதெல்லாம் சரி. ஆனால் காட்டிய களம் சரியாக அமையவில்லை. 'மூன்றாம் பிறை என்பது நானும் ஷோபாவும்தான்' என்று சொன்னார். "ஷோபாவின் பிரிவு தந்த வலியில் ஒரு சதவீதம்தான் அந்தப் படத்தின் உச்சக் காட்சியான இரயில்வே ஸ்டேஷனில் சீனு அழும்காட்சி." என்று சொன்னார். ஓரிரு வருடங்களுக்கு முன்னர் நடிகை மௌனிகா தன்னை அவருடைய மனைவியாக அடையாளப் படுத்திக் கொண்டது நினைவிற்கு வந்தது. நடிகைகள், இயக்குநர்களுக்கிடையே இருக்கும் இந்தவகை உறவானது இயல்பே என்று அவர் நினைத்திருப்பார்ப் போல. ஜீரணிக்க கொஞ்சம் சிரமமாகத்தான் இருந்தது. மேலும் அவர் சொக்கலிங்க பாகவதரைப் பற்றி நினைவு கூர்ந்த விஷயமும் ஏனோ அவர் படைப்புகளிலிருந்து அவரை அந்நியப் படுத்திவிட்டன. சிகரம் வைத்தாற்ப் போல காந்தியின் அகிம்சையை உச்சபட்ச வன்முறை என்று அவர் சொல்ல, அனுஹாசன் கூடவே 'கால்பெட்டி' வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். தொடர்ந்து 'வெள்ளைக்காரனை என்ன செய்ய முடியும்? அவன்கிட்ட வண்முறை எடுபடாது. அதனால் காந்தி இண்டெல்க்சுவல் வண்முறை என்ற பெயரில் அவனுடைய மனதை அடித்தார்' இப்படித்தான் ஏதோ சொன்னார். காந்தீயத்தைப் இப்படி ஒற்றைப் பரிமாணத்தில் சுருக்கியது அநியாயம். என்ன செய்ய... சில சமயம் படைப்பாளிகளைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பது அந்த படைப்புகளை ரசிக்க சௌகரியமாக இருக்கும்.

குன்னக்குடி வைத்தியநாதன் - 'இந்தப் பாட்டை மூச்சு விடாம எஸ்பிபி பாடியிருக்கார். நான் அதை எப்படி வாசிக்கப் போறேன். பாருங்க' என்று அகலமாக சிரித்துக் கொண்டு வயலினிலிருந்து வில்லை எடுக்காமல் 'மண்ணில் இந்தக் காதலன்றி யாரும் வாழ்தல் கூடுமோ' என்ற பாட்டை வயலினில் அவர் வாசிக்க, நாம் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். பட்டையான விபூதி, பெரிய குங்குமப் பொட்டு. மணி பர்சை திறந்தாற்ப் போல பளிச்சென சிரிப்பு. குழைவானக் குரலில் ஏற்ற இறக்கத்துடன் பேசிக் கொண்டே கச்சேரி செய்யும் பாங்கு. ஏன் இவ்வளவு animated gestures என்று யோசிக்கிறவர்களுக்கு, அரங்கில் அத்தனை கண்களையும் இழுத்துப் பிடிக்கும் உத்திகளைப் பற்றி யோசித்திருக்க மாட்டார்கள். நிறையப் படங்களுக்கு இசையமைத்திருக்கிறார். 'தோடி' என்ற படத்தில் சேஷகோபாலன் நடிக்க வைத்தியநாதன் இசையில் 'கொட்டாம்பட்டி ரோட்டிலே' என்ற ஜனரஞ்சகமான பாட்டு பிரபலம். இவரும் ஒரு காட்சியில் வந்து சேஷகோபாலனை கச்சேரி செய்ய வற்புறுத்துவார். திருவையாறு தியாகராஜ சபாவின் செயலாளராக பல கச்சேரிகளை ஒருங்கிணைத்து ஆளுமையை நிரூபித்தவர் இன்று நம்மிடம் இல்லை. மேடையிலிருந்து ரசிகனை நேரடியாக தன்னோடு இணைத்துக் கொள்ளும் வல்லமை படைத்த அவரைப் போன்ற இசைக் கலைஞர்கள் அபூர்வம். அவருடைய அசகாய சாதகம் இன்றைய இசை கலைஞர்களுக்கு ஒரு பாடம். அன்னாரின் ஆன்மா சாந்தியடைவதாக.

இரா முருகன் - அரசூர் வம்சம் படித்த பொழுது பல்வேறு பிரமிப்புகள் அடைந்திருக்கின்றேன். எத்தனை செய்திகள். வரலாறு குறிப்புகள். அங்கதங்கள். போதாக்குறைக்கு மூத்தகுடிப் பெண்கள் பாடும் நலுங்குப் பாட்டுகளும், காற்றில் மிதந்து கொண்டு சிறுநீர் கழிக்க செல்லும் வயசனும் போல சில மேஜிக்கல் ரியாலிசம் (அப்படிச் சொல்லலாமா?) வேறு. அநாயசமாக எழுதுகிறார். பொதுவாக சித்திரமும் கைப்பழக்கம். செந்தமிழும் நாப்பழக்கம் என்று சொல்வதில் எனக்கு அதிக நம்பிக்கை. இல்லையென்றால் நானெதற்கு ஒரு வலைப்பக்கத்தை திறந்து வைத்து எழுதிக் கொண்டிருக்கப் போகிறேன். ஒரு நாள் நமக்கும் எழுத்து கைவரும் என்ற நம்பிக்கையில்தானே. ஆனால் இரா.மு எழுதுவதைப் படிக்கும்பொழுது 'நாமெல்லாம் என்னத்த எழுதி... என்னத்த கிழிச்சு...' என்ற சுயபச்சாதாபம் ஏற்படுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை. அவருடைய தளத்தில் தமிழ் படைப்பிலக்கிய ரசனைக்கும் ஆங்கில படைப்பிலக்கிய ரசனைக்கும் உள்ள வேறுபாடுகளைப் பற்றி சொல்கிறார். 'இங்கீலிஷில் தமிழ் நாவல் எழுதினால் அது போய்ச் சேரும் வட்டம் மாணப் பெரிது'. விக்ரம் சேத், கோவிந்த் நிஹ்லானி போன்றவர்களோடு வோட்கா பானம் பண்ணிக் கொண்டு அரசூர் வம்சம் போன்ற புதினங்களின் ஆங்கிலப் பதிப்பை விவாதித்துக் கொண்டு... ம்ம்ம்... அடுத்த புனைவை ஆங்கிலத்தில் எழுதிப் பார்த்து விட வேண்டியதுதான்.

சாரு நிவேதிதா - ஆனந்த விகடனில் கோனல் பக்கங்கள் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னரே, புனைவுலகில் சாரு நிவேதிதா பெயர் பிரபலம்தான். கோனல் பக்கங்களை விடாமல் படித்து வந்திருக்கிறேன். ஆபிதீன் மற்றும் நாகூர் ரூமி சொன்ன குற்றச்சாட்டுகளையும் தாண்டி இன்றைக்கு உயிர்மை, கலாகௌமுதி போன்ற இதழ்களில் தீவிரமாக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய எழுத்தில் நிறைய கருத்து வேறுபாடுகள் இருப்பினும் புனைவுலகின் தவிர்க்க முடியாத ஒரு படைப்பாளி என்பது உண்மை. சமீபமாக தனது தளத்தை கட்டணத் தளமாக மாற்ற ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்ப் போல. ஆன்லைனில் துக்ளக் ஒரு வாரத்திற்கு 20 USD கட்டணம் என்று வேறு உவமானம் கூறுகிறார். அப்படியா என்ன? அவர் முதலில் செய்ய வேண்டியது ஒரு Content management தளத்திற்கான அடிப்படையான RSS / Atom ஓடைகளை அளித்து, தேடும் வசதி சேர்த்து, அவர் எழுதியவற்றை வகைப் படுத்தி படிக்கிறவர்களுக்கு வசதி செய்து தரலாம். பிறகு கூகுள் ஆட்ஸ் போன்றவைகளை சேர்த்து, இணைய தளத்திற்கு அதிக வாசகர்களை ஈர்த்தாலே போதும். ஒரு எழுத்தாளரின் தளம் என்பதால் பல்வேறு புத்தகங்களை விற்பனைக்கு காட்சிப் படுத்தலாம் - 'நான் படிக்கும் புத்தகம்', 'இந்த புத்தகத்தைப் படித்தவர்கள், இதனையும் ரசித்தார்கள்' என்பது போல. அந்தப் புத்தகங்களை விற்பனை செய்யும் தளத்திற்கு நேரடி இணைப்பு கொடுப்பதின் ஆன்லைன் வர்த்தகம் செய்யலாம். சில கட்டுரைகளை கட்டணத்திற்கும் அளிக்கலாம். ஒட்டுமொத்தமாக கட்டணத் தளமாக மாற்றுவது என்பது இணையத்தில் தற்கொலைக்கு சமானம். அவர் தளத்தில் சுட்டிய ப்ளாக்குகளுக்கு அதிக ஹிட்கள் கிடைக்கின்றன என்று சொல்கிறார்கள். இந்த ப்ராண்டிங்கை வைத்து வர்த்தகத்தில் சாதிக்கும் சாத்தியங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. ஞாநி போன்றவர்கள் restricted access-உடன் தளங்கள் நடத்துகிறார்கள். ஆனால் இணையத்திற்கு ஏற்றவாறு சரியான முறையில் தனது எழுத்தை மார்கெட்டிங் செய்வதில் இரா. முருகன் ஒரு முன்னோடி (Pioneer). ஒருவருடைய எழுத்து நிறைய பேரை எளிதாக சென்றடையும்பொழுது அவருடைய படைப்புகள் காசு கொடுத்து வாங்கும் சாத்தியங்கள் கூடுகின்றன. இதை catapult effect என்பார்கள். உண்டிவில்லில் பின்னால் அதிகமாக இழுத்துவிட்டு விடும்பொழுது முன்னால் அதிகதூரம் பாய்கிறது.

தொடர்ந்து எழுதுவது என்பதே எனக்கு ஒரு சவால்தான். ஒரு சில புனைவுகள், பயனக் கட்டுரைகள் என்று அரைகுறையாக எழுதப்பட்ட பலவும் அப்படி அப்படியே கிடக்கின்றன. நேரப் பங்கீடு என்பது மிகவும் கடினமானதாகத்தான் இருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் தாண்டி ஏதோ எழுதிக் கொண்டு 'இருக்க'த்தான் ஆசை. 'இணையமும் இருத்தலியலும்' என்று அடுத்த பதிவு எழுதலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் :-)