கடவுளின் பத்து கட்டளைகள்

இந்த வாரம் Netflix-ல் Ten Commandments அனிமேஷன் படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இது பைபிளின் (பழைய ஏற்பாடு) அடிப்படையாக கொண்ட கதை. உயர்தர அனிமேஷன். ஆபிரகாமிய மதங்களின் இறைதூதர்களில் மிகவும் அடக்கமானவர் மோசஸ் என்னும் மூசா. புகழ்பெற்ற நடிகர் கிறிஸ்டியன் ஸ்லேட்டர் இறைத்தூதர் மோசஸ் பாத்திரத்திற்கு குரல் கொடுத்திருந்தார். சிறு வயதில் கிறிஸ்துவ பள்ளிக்கூடத்தில் படித்தபொழுது பைபிளும் (புதிய ஏற்பாடு) ஒரு பாடம். அப்பொழுது சுவாரசியமான கதைகள் பல படித்த அனுபவம் உண்டு. அது கிளறி விட்ட சில எண்ணங்கள் சில இங்கே.

மோசஸ் எகிப்தில் ஹீப்ரு (யூத) இனத்தில் ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறக்கிறார். ஹீப்ரு இனத்தையே வெறுக்கும் ஃபேரோ (Pharaoh என்பது எகிப்தின் அரசருக்கான பெயர்) ஹீப்ரு குழந்தைகள் அத்தனையும் அழிக்க சொல்ல மோசஸின் தாய் அவரை ஒரு கூடையில் வைத்து நைல் ஆற்றில் விட்டுவிடுகிறாள். அதிர்ஷ்டவசமாக அந்தக் குழந்தை அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்து அரச குடும்பத்தில் வளர்கிறது. அடுத்த ஃபேரோ-ஆகப் போகும் ராம்ஸீஸ்-வுடன் (Ramseyes) ஒன்றாக வளர்ந்து கல்வி கேள்விகளில் தேர்ச்சிப் பெறுகிறார். இளைஞரான பின்னர் தனது பூர்விகம் தெரிந்ததும் ஹீப்ரு இனத்தில் கலந்து அமைதியான குடும்ப வாழ்க்கை வாழ்கிறார். கடவுளின் கட்டளைக்கு கீழ்படிந்து எகிப்திலிருந்து ஹீப்ரு இனத்தை விடுவிக்க ஃபேரோ-உடன் (Pharoah) பேச்சுவார்த்தை நடத்துகிறார். முதலில் மறுக்கும் அரசன், எகிப்தியர்கள் மேல் தொடர்ச்சியாக பத்து பேரழிவுகள் தாக்க மோசஸின் வேண்டுகோளை ஏற்று ஹீப்ரு இனத்தை எகிப்தின் அடிமைத்தளையிலிருந்து விடுவிக்கிறார். மோசஸ் ஹீப்ரு இனத்தினரை அழைத்துக் கொண்டு 40 ஆண்டுக் காலம் அலைந்து திரிகிறார். இஸ்ரேலினர் எப்படி வாழ வேண்டும் என்ற வழிமுறைகளை கடவுளிடமிருந்து பெறுகிறார். அவைகளில் முதன்மையானது இந்த 'பத்து கட்டளைகள்'. இறுதியில் கடவுள் ஜெஹோவாவினால் அவர்களுக்கு உறுதியளிக்கப்பட்ட இஸ்ரேலை வந்து சேர்கிறார். இஸ்ரேலினுள் நுழையுமுன்னர் தன்னுடைய 120-வது வயதில் மரிக்கிறார். விரிவாக பல சுவையான தகவல்கள் விக்கிபீடியாவில் கிடைக்கிறது.

எனக்கு பளிச்சென தெரிந்தது மோசஸின் வரலாற்றுக்கும் இந்தியாவின் பாகவத புரானத்திற்கும் உள்ள சில ஒற்றுமைகள். பாகவதப் புரானப்படி கிருஷ்ணர் பிறக்கும் முன்னர் கம்ஸன் தேவகிக்குப் பிறக்கும் அத்தனை குழந்தைகளையும் கொல்ல உத்தரவிடுகிறான். எட்டாம் குழந்தையான கிருஷ்ணர் ஒரு கூடையில் வைக்கப்பட்டு வசுதேவர் சுமந்து செல்ல பிருந்தாவனத்திற்கு வந்து சேர்கிறார். நடுவே கரைபுரண்டோடும் ஆறு பிரிந்து வழிவிடுகிறது. அரச குடும்பத்தில் பிறந்து இடையர் குடும்பத்தில் வளர்கிறார். பின்னர் பூர்விகம் தெரிந்து கம்ஸனை சந்தித்து வதம் செய்கிறார். இரண்டிலும் அசரீரியாக எதிர்கால உண்மைகள் உரைக்கப்படுகின்றன.

இதில் இன்னொரு கவனிக்கதக்க விசயம் என்னவென்றால், யேசு கிறிஸ்துவின் வரலாறுக்கும் மோசஸின் வரலாற்றுக்கும் இதேபோல் ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன.

இதை சற்றே நீட்டித்துப் பார்த்தால், எகிப்திய வரலாறு, யூத வரலாறு, கிரேக்கப் புரானங்கள், இவற்றுடன் இந்திய இதிகாசங்களுக்கு உள்ள ஒற்றுமைகள் மிகுந்த ஆச்சர்யத்தை அளிக்கின்றன. இவை எனது அனுபவமும், படிப்பும் சார்ந்த விசயங்களே. விரிவான ஆராய்ச்சியெல்லாம் செய்யவில்லை என்று இங்கே குறிப்பிட்டுக் கொள்கிறேன்.

கிரேக்க காவியமான ஒடிஸியில், பெனிலோப் (penelope) ஒரு வில்லை காண்பித்து 'இதன் நாண் பூட்டி, பண்ணிரெண்டு கோடாலிகளின் வளையத்தின் வழியே அம்பை செலுத்தும் ஆண்மகனை நான் மணப்பேன்' என்கிறாள். யூலிஸஸ் அவ்வாறே செய்து தன்னை நிரூபிக்கிறான். இராமாயணத்திலும் இதே போன்ற ஒரு போட்டியினால் திருமணம் நடக்கிறது. பின்னர் வாலி வதத்திற்கு முன்னால் இராமன் ஒரே அம்பினால் ஏழு மரத்தை துளைத்து தனது பராக்கிரமத்தை சுக்ரீவனுக்கு நிரூபிக்கிறார். இதைப் போன்ற ஒற்றுமை மகாபாரதத்திலும் வருகின்றது. அங்கே அர்ஜுனன் தன்னுடைய வில் பராக்கிரமத்தை காட்டி திரௌபதியை மணக்கிறான்.

இன்னொரு கிரேக்க காவியமான இலியாத்தில் ட்ராய் நகர இளவரசன் பாரிஸ், கிரேக்க அரசனின் மனைவி ஹெலன் மேல் காதல் கொண்டு அவள் சம்மதத்துடன் அவளை ட்ராய்க்கு கூட்டிச் சென்று விடுகிறான். இதே அடிப்படை இராமாயணத்திலும் காணக்கிடைக்கிறது. இங்கே ஒரு வித்தியாசம் சீதை இராவணனின் காதலுக்கு சம்மதிக்கவில்லை. இராமனும், அர்ஜுனனும் (பாண்டவர்களும்) வனவாசம் ஏகுகிறார்கள். யுலிஸஸ் வனவாசம் போகவில்லையென்றாலும் காலிப்ஸோவின் பிடியில் சிக்கி பல வருடங்கள் கிரேக்கத்திற்கு திரும்ப முடியாமல் இருக்கிறான். மகாபாரதத்தில் அஞ்ஞாதவாசம் சமயத்தில் பாண்டவர்கள் உருமாறி வசிக்கிறார்கள். யுலிஸஸுக்கும் வயாதானவனாக உருமாறும் சாபம் கிடைக்கிறது.

இந்தக் காவியங்களின் காலத்தை கணிப்பது மிகவும் சிரமமானது. கி.மு எட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு வரை பல்வேறு தகவல்களின் அடிப்படையில் காலத்தை கணிக்கின்றார்கள். ஆனால் இவைகளில் உள்ள ஒரு செய்தி மிகவும் முக்கியமானது. மனிதன் இறைவனைப் பற்றி தீவிரமாக உணரத் துவங்கி 8000 முதல் 10,000 ஆண்டுகள்தான் (?!) ஆகின்றன. மனித இனத்தின் வயதாக குத்துமதிப்பாக 25,000 முதல் 30,000 ஆண்டுகள்வரை சொல்கிறார்கள். அப்படியானால் நமது மூதாதையரில் பெரும்பான்மையோருக்கு கடவுள் இருந்ததில்லை. இதற்கு முந்தைய காலகட்டதில் மனிதனின் வழிபாடுகள் பெரும்பாலும் இயற்கையை சார்ந்தே இருந்திருக்க வேண்டும். இயற்கை பேரழிவுகளையும், கொடிய மிருகங்களையும், கொள்ளை நோய்களையும் தாண்டி உயிர் வாழ்வதற்கு அவனுக்கு தேவையான நம்பிக்கையை கொடுத்தது கடவுள்தான் என்று தோன்றுகிறது. தற்போது அறிவியல் வளர்ச்சி அதைப் பெருமளவில் செய்து விடுகிறது.

இதையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கிற பொழுது ஒன்று நிச்சயமாக தெரிகிறது. ஆதியிலிருந்து மனிதனுக்கு சர்வ நிச்சயமாக தெரிந்திருப்பது ஒன்றே ஒன்றுதான். மரணம். இந்த டெஸ்ட்யூப் குழந்தை காலத்தில் கூட பிறப்பை 100 சதவீதம் அறுதியிட்டுக் கூற முடியாது. ஆனால் இவ்வுலகில் ஜனிக்கும் எல்லா உயிரும் மரிப்பது உறுதி.

இந்த வட்டத்தை இரண்டு விதமாக பிரிக்கலாம்.

இறப்பிலிருந்து பிறப்புவரை (அ) இறந்ததற்குப் பின்னால் இருக்கும் நிலை. இந்த நிலையைப் பற்றி பல்வேறு ஹேஷ்யங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. சொர்க்கம், சுவனம், நரகம், மோட்சம், முக்தி என்று பல்வேறு நிலைகள் சொல்லப்படுகின்றன. இறந்த பின்னால் என்ன? இந்தக் கேள்வியும், பயமும்தான் மனிதனை பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரையிலான மறுபாதி வட்டத்தில் நாகரீகமானவனாக வாழ வைத்திருக்கிறது. இதனைப் பற்றிய தாக்கத்தில் ஒரு சிறுகதை எழுதியிருந்தேன். கடவுளும் கந்தசாமியும்.

மதங்கள் மனிதனுக்கு போதிப்பது சிறந்த வாழ்க்கைமுறையைதான். எப்படியும் இறக்கப் போகிற மனிதன் வாழும்வரை சிறந்த முறையில் வாழவேண்டும் என்பதுதான் மதங்களின் அடிப்படையாக இருக்கிறது. இருக்கவும் வேண்டும். வாழும் முறை என்பது வெறும் சடங்குகள் நிறைந்த நிறுவனமாக மாறியதுதான் மனித இனத்திற்கான பேரிழப்பு.