மந்தையாட்டுக் கலாச்சாரம்

நண்பர் ஜ்யோவ்ராம் சுந்தர் மிகவும் தீவிரமாக இந்தியாவில் அமல்படுத்தப் பட்டிருக்கும் புகைத்தடை சட்டம் பற்றி தொடர் பதிவுகளாக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார் :). அதில் ஒரு பதிவில் நண்பர் வளர்மதி மந்தையாட்டு கலாச்சார நோய்க்குறி பற்றி குறிப்பிட அது சில நினைவுகளை கிளறி விட்டது.

கல்லூரியில் NCC-ல் தீவிரமாக இருந்த போது சில கேம்ப்களில் (camp) பங்கேற்றிருக்கிறேன். என்னுடைய முதல் அனுபவமாக ஒரு பேஸிக் லீடர்ஷிப் கேம்ப் ஒன்று மதுரை பசுமலையில் நடந்தது. கேம்ப் நடந்த பள்ளியின் பெயர் தற்சமயம் நினைவில்லை. பன்னிரெண்டு நாட்கள் நடந்த கேம்ப். நல்ல மார்கழி மாதக் குளிரில் காலை 5 மணிக்கு எழுந்து கிராஸ் கண்ட்ரி என்னும் சொல்லப்படும் நீண்ட தூர (6 கிமி) ஓட்டம். பிறகு உப்புசப்பில்லாத ஒரு டிபன். தினப்படி பரேடு மற்றும் ட்ரில் என்று பிழிந்து எடுத்துவிடுவார்கள். சனி, ஞாயிறு விடுமுறை எல்லாம் கிடையாது. மாலை வேளை எப்பொழுதும் கொண்டாட்டமாக இருக்கும். எல்லா மாணவர்களையும் வரிசையாக பக்கத்தில் இருக்கும் திருப்பரங்குன்றம் கண்மாய்க்கு இட்டுச் செல்வார்கள். நல்ல பெரிய குளம். செம்மண் பூமி என்பதால் கலங்கலாக இருக்கும். நீச்சல் தெரியாதென்றாலும் உள்ளே விழுந்தெழுந்து அடித்துப் புரண்டு விளையாடுவோம். ஒரு மணி நேரமாவது கொண்டாட்டம் தொடரும். பின்னர் பள்ளிக்குப் போய் நல்ல உடை உடுத்தி ரோல் கால் பரேடு. அங்கே ஏதாவது பாட்டு, டான்ஸ், நகைச்சுவை, மிமிக்ரி என்று கலாய்த்தலாக பொழுது போக, எட்டு எட்டரை மணிக்கு இரவு உணவு. இரண்டு மூன்று நாட்களில் கவனித்தால் நமது நண்பரொருவர் இந்த கண்மாய் குளியலில் கலக்காமல் பம்புசெட் பக்கமாக குளிக்கப் போய்க் கொண்டிருந்தார். எனக்கு மிகவும் சிரிப்பாக இருந்தது. 'ஏன்யா கம்மாயில குளிக்க என்ன பயமா? நீச்சல் தெரியாதுன்னா பரவாயில்லைய்யா.... நான்லாம் இப்பத்தான் தண்ணிக்குள்ள விழுந்து எழுந்துகிட்டு இருக்கேன். வாய்யா சும்மா.' என்றேன். அதற்கு அவர் 'யோவ்! அது எருமைங்க குளிப்பாட்டுற கம்மாய்னு தெரியாதா உனக்கு. அந்த குட்டையில என்னத்தை போய் முங்கி குளிச்சு சுத்தமாவுறதுன்னு'ன்னார். அட உண்மைதான். நாங்கள் ஒரு பக்கம் குதித்து கும்மாளம் போட்டுக்கொண்டிருக்க, நூறடிக்கு அந்தப் பக்கம் எருமைகளை உள்ளே அமிழ்த்தி தேய்த்து குளிப்பாட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுதுதான் உணர்ந்தேன். நான் எதை குளியல் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேனோ அது குளியல் இல்லை வெறும் களியாட்டம் மட்டும்தான். பிரச்சினை கண்மாயின் கலங்கலான நீரிலோ, எருமைகள் குளிப்பதிலோ இல்லை. நாம் எதை செய்கிறோமோ அதை உணர்ந்து செய்வதில்தான். மறுநாள் மந்தையிலிருந்து ஒரு ஆடு பிரிந்து பம்புசெட்டிற்கு போய்விட்டது.

போனவருடம் அமெரிக்கா வருமுன்னர் இந்தியாவில் சில மாதங்கள் சொந்தமாக கார் வைத்து ஓட்டிக் பழகிக் கொண்டிருந்தேன். இந்தியாவில் எங்கே போக வேண்டுமென்றாலும் 'ஆட்டோ' என்று கைதட்டி அழைத்து பழகிவிட்டதால், அமெரிக்கா வந்த புதிதில் மிகவும் சிரமமாக போய்விட்டது. எங்கு போவதென்றாலும் யாரையாவது, அவர்களின் காரையாவது நம்பி இருக்க வேண்டிய நிலைமை. அருகில் நண்பர்களே இல்லாத ஊரில் ஓரிரு வாரங்களில் வெறுத்தே போய்விட்டது. நிறைய இடங்களில் கார்கள் வாடகைக்கு கிடைக்கும். புதிய கார்கள் கூட சகாயமான ரேட்டில் ஒரு நாள், இரு நாட்கள், வார இறுதி என்று வாடகைக்கு தருவார்கள். சரி நாமும் ஒரு காரை வாடகைக்கு எடுத்து 20 மைல் தொலைவில் இருக்கும் ஒரு நண்பரின் வீட்டுக்கு போய் வரலாமென்று முடிவு செய்து ஒரு காரையும் வாடகைக்கு எடுத்துவிட்டேன். நம்புங்கள் அந்த காரில் ஏறி அமர்ந்த பிறகுதான் User Manual பிரித்து படித்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்திய கார்களுக்கும் இங்குள்ள சாதாரண கார்களுக்குமே நிறைய மாற்றங்கள். ஒரு வழியாக வீட்டிற்கு எடுத்து வந்தாகிவிட்டது. மறுநாள் அதிகாலையிலே கிளம்பிவிட்டேன். அது ஒரு உள் சாலை என்பதாலும், நேரமும் அதிகாலை என்பதாலும் போக்குவரத்தே இல்லை. என்னமோ வித்தியாசமாக இருக்கிறது என்று தெரிகிறது ஆனால் என்ன வித்தியாசம் என்று புரியவில்லல. ஓரிரெண்டு நிமிடங்கள் ஆனப்புறம்தான் உறைத்தது நான் இந்திய ஞாபகத்தில் இடது பக்கமாக ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று. நல்லவேளை போலிஸ் யாரும் அந்நேரத்தில் சாலையில் இருக்கவில்லை. அப்படியே ஏதாவது போலிஸ்காரர் பிடித்தாலும் வாதிட்டு பார்க்கலாம். ஆனால் பருப்பு வேகாது என்பதுதான் உண்மை. மந்தையிலிருந்து விலகி ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவன் மீண்டும் மந்தைக்குள் சேர்ந்தது மற்ற ஆடுகளுடன் வண்டி ஓட்ட ஆரம்பித்தேன்.

இப்படி நிறைய தடவை இந்த ஆடு மந்தைக்குள் போவதும் வருவதுமாகவே இருந்திருக்கிறது. ஆடு மந்தையில் இருப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் மந்தையில் இருக்கிறோமா இல்லையா என்று தெரியாமல் இருப்பதுதான் பிரச்சினையே.

ஜ்யோவ்ராம் சுந்தர் புகைபிடிக்கும் சட்டம் தவறான முறையில் செயல்படுத்தப் பட்டிருப்பதாக சொல்வதற்கு முக்கியமாக இரண்டு வாதங்கள் வைக்கின்றார்:

1. வெளிப்படையாக புகையிலை / சிகரெட் விற்கிறார்கள். ஆனால் பொது இடத்தில் புகைபிடித்தால் அது தண்டனைக்குரிய குற்றமாக சொல்கிறார்கள். இது முரணானது.

எந்தவொரு பொருளுக்குமே பயன்பாட்டு முறை என்று இருக்கிறது. புகையிலை நுரையீறலை பாதிக்கும் வஸ்து என்பதே சமீப கண்டுபிடிப்புதான். அதன் பிறகுதான் எச்சரிக்கையோடு (statutory warning) சிகரெட்டுகள் விற்பனை செய்யப்பட்டன. இப்பொழுது அடுத்த படி சென்றிருக்கிறார்கள்.

2. மதுக்கூடங்களில், பேருந்து நிலையங்களில் தடை ஆனால் விமான நிலையங்களில், நட்சத்திர விடுதிகளில் அனுமதி என்பது எப்படி சமமான சட்டமாக இருக்க முடியும்? பணக்காரகளுக்கு ஒரு சட்டம் ஏழைகளுக்கு ஒரு சட்டமா?

நன்றாக பாருங்கள். விமான நிலையம் என்பதினால் மட்டும் அங்கே புகைக்க அனுமதி கிடையாது. புகைக்கும் அறை என்று தனியாக ஒன்று இருப்பதினால் அங்கே மட்டும் புகைக்க அனுமதி உண்டு. நட்சத்திர விடுதியோ உங்கள் அலுவலகமோ, புகைப்பாளர்கள் மற்றவர்களை பாதிக்காத அளவில் புகைக்கும் விழிப்புணர்வைத்தான் வலியுறுத்துகிறது. உங்கள் அலுவலகத்தில் நீங்கள் smoking zone வைத்துக் கொள்ள தடை கிடையாது. அதற்கென்று வரைமுறையும் இருக்கிறது.

அறிவியல் முன்னேற்றத்தினால் பல தெளிவுகள் கிடைக்கின்றது. அதில் ஒன்றுதான் சிகரெட் புகையினால் சுற்று சூழல் மாசுபடுவதும், புகைக்காதவர்களின் உடல்நிலை பாதிப்படைவதும். 'நான் இப்படி உபயோகித்து பழகிவிட்டேன். அறிவியல் தரவுகளை எல்லாம் நம்ப முடியாது' என்று சொல்வது மந்தையாட்டு கலாச்சாரம்தானே.

When you realise you are a sheep, you no longer belong in the herd.