ஒரு முத்தத்தைத் தொடர்ந்து...

திடுமென்று அந்தக் காட்சி உறைத்தது. பக்கத்தில் முழுக்கை சட்டையின் கையை மடித்துவிட்டுக் கொண்டு நெருக்கமாக நின்று கொண்டிருந்தவரின் கழுத்தில் கைகளை மாலை போல் போட்டுக் கொண்டு அவள் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். வெகு சுதந்திரமாக லஜ்ஜையில்லாமல் அவர்கள் இருவரும் மோன நிலையில் இருக்க, அறைக்குள் வந்து ராஜ்குமாருக்கும், கார்த்திக்கும் சமிக்ஞை செய்தேன். மூவருமாக மாறிமாறி அந்தக் காட்சியை பாத்ரூம் ஜன்னல் சதுரத்தில் வழியே எட்டிப் பார்க்க, ராஜ்குமார் அந்த காட்சியை செல்போனில் வீடியோவாக பதிவு செய்ய தொடங்கிவிட்டான்...

இன்று காலை பத்தரை மணிக்குத்தான் இந்த ஓட்டல் அறைக்கு வந்தோம். கார்த்தி மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தான். பசுமையான பூமியும் சுந்தரமான பெண்களும் குளிர்ந்த காற்றும் அவனுக்கு அதிக சந்தோஷத்தை தந்திருந்தன. நீளமான சுருட்டை முடியுடனும் பென்சில் மீசையுடனமிருந்த ஓட்டல் மானேஜர் மதிய உணவிற்கு ஓட்டல் பின்புறமிருந்த பரிமளா மெஸ்சை சிபாரிசு செய்தார். மோர் குழம்பை இரண்டு முறை விட்டு சாப்பிட்டுவிட்டு பரிசுப் பொருள் வாங்க சின்ன கடைத் தெருவின் சில அங்காடிகளில் சுற்றினோம். ராஜ்குமார் வழக்கம் போல் சிரிக்கும் புத்தரின் சிலையொன்றை பீங்கானில் வாங்கினான். அதிர்ஷ்டம் கொடுக்கும் பரிசுப் பொருளாம் அது. அறைக்குப் போய் முகம் கழுவி உடைமாற்றி திருமண மண்டபத்திற்கு போக சரியாக இருக்கும். வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் மெல்லிசை கச்சேரி இருக்கிறது.

பாத்ரூமில் ஷேவ் செய்யும்போது கவனித்தேன் ஜன்னலின் கண்ணாடி பட்டை ஒன்று தவறி இன்னொன்று கோணிக் கொண்டு இருந்தது. எம்பி நின்று சரி செய்யும்போது இரண்டாவது கண்ணாடி பட்டையும் கையோடு வந்துவிட்டது. இரண்டாம் மாடி ஜன்னலிலிருந்து பார்த்தால் பெருமாள் கோவில் கோபுரம் தெரிகிறதா என்று எட்டிப் பார்த்தேன். கோபுர தரிசனம் கோடி புண்ணியம் அல்லவா? ஜன்னலுக்கு கீழே ஓட்டலின் பக்கவாட்டுப் பகுதியில் நடமாட்டமேயில்லாத சின்ன சந்து நிச்சலனமாக இருந்தது. ஓட்டலுக்கு அடுத்திருந்த அரைகுறையாக கட்டப்பட்டு அப்படியே விடப்பட்டிருந்த கட்டிடத்தின் நிழலில் அந்தப் பெண் நின்றிருந்தாள். இந்த உயரத்திலிருந்து பார்த்தால் உச்சந்தலைதான் பிரதானமாக தெரிந்தது. அதையும் மூடியவாறு மஞ்சள் நிறத்தில் எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்டிருந்தது சிவப்பு நிற ஸ்கார்ஃப் வேறு. திடுமென்று அந்தக் காட்சி உறைத்தது. பக்கத்தில் முழுக்கை சட்டையின் கையை மடித்துவிட்டுக் கொண்டு நெருக்கமாக நின்று கொண்டிருந்தவரின் கழுத்தில் கைகளை மாலை போல் போட்டுக் கொண்டு அவள் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். வெகு சுதந்திரமாக லஜ்ஜையில்லாமல் அவர்கள் இருவரும் மோன நிலையில் இருக்க, அறைக்குள் வந்து ராஜ்குமாருக்கும், கார்த்திக்கும் சமிக்ஞை செய்தேன். மூவருமாக மாறிமாறி அந்தக் காட்சியை பாத்ரூம் ஜன்னல் சதுரத்தில் வழியே எட்டிப் பார்க்க, ராஜ்குமார் அந்த காட்சியை செல்போனில் வீடியோவாக பதிவு செய்ய தொடங்கிவிட்டான்.

அநிச்சையாக அவள் கண்கள் எங்கள் அறை ஜன்னலில் நிலைகொள்ள சட்டென தவம் கலைந்து பரபரப்பாக பேசியவாறே அவர்கள் இருவரும் சந்து முனை திரும்பி வேகமாக சென்று விட்டார்கள். 'ஓவ்.. ஓவ்வ்...' என்று நாங்களும் உற்சாகமாக கூவி அவர்களை வழியனுப்பி வைத்துவிட்டு, குளியலறையை விட்டு வெளியேறினோம்.

திருமண வரவேற்புக்கு தயாராகி ஆட்டோ பிடிக்க நடக்கும்போது கார்த்தி சொன்னான்.

'மச்சி! அவ தலையில கட்டியிருந்த ஸ்கார்ஃப்... நான் அதை ஏற்கெனவே பாத்திருக்கேன்டா. இப்ப கிஃப்ட் வாங்கப் போனோமே அந்தக் கடையில் இருந்திச்சுன்னு நினக்கிறேன். ஐ ஹட் சீன் தட். நல்லா ஞாபகமிருக்கு' என்றான் அழுத்தமாக.

'எந்தக் கடை?'

'அந்த புறா, முயல் எல்லாம் படம் போட்டு வாசல்ல பெருசா கண்ணாடி இருந்திச்சே, அந்தக் கடைதான்'

'அதுவா? அடுத்த ரைட்ல வரும்ல. ஒரு எட்டு எட்டிப் போய் பாத்திறலாமா' என்றான் ராஜ்குமார்.

ஏதோ துப்பறியும் தீவிரத்தோடு அந்தக் கடையில் நுழைந்து கார்த்தி சொன்ன இடத்தில் பார்த்த பொழுது அங்கே எந்த ஸ்கார்ஃபும் இல்லை.

'எதுவும் கிஃப்ட ஐட்டம்ஸ் பாக்குறீங்களா சார்? இந்த டேபிள் லாம்ப் புது மாடல் சார்' என்ற சிப்பந்தியிடம் ஸ்கார்ஃபை பத்தி கேட்ட போது

'தெரியலையே சார். இங்கதான் பாத்தீங்களா? போயிடுச்சுப் போல. நெக்ஸ்ட் வீக் வாங்கி வைக்கிறேன் சார்' என்று சம்பிரதாயமாக சொன்னார். ஊசி குத்திய பலூனாக எங்கள் துப்பறியும் ஆர்வம் காலியாக, கண்ணாடி டால்ஃபினை பரிசுக் காகிதத்தில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த பெண் மேஜைக்கு அந்தப் புறமிருந்து சொன்னாள்

'அந்த சேப்புக் கலர் உல்லன் ஸ்கார்ஃபா சார்? நம்ம செல்வா டீச்சர் இன்னிக்குத்தான் வாங்கிட்டு போனாங்க' என்றாள்.

'நல்லா இருந்திச்சே வாங்கலாம்னு நினச்சோம்.. ஹிஹி' என்று சொல்லிவிட்டு வெளியில் வந்தோம்.

கார்த்தி ஒரு சிகரெட்டை வாங்கிப் பற்ற வைத்துக் கொண்டே 'பொதுவா டீச்சர்னா லேடீஸ்தானே. செல்வா டீச்சர்ன்னு சொல்றாங்க' என்றான். நான் அழுத்தமாக,

'மச்சி, இதெல்லாம் ஆவறதில்லை. ஏதோ முழங்காலுக்கும் மொட்டைத்தலைக்கும் கனெக்ஷன் கொடுக்க ட்ரை பண்ற. லேட்டாப் போனா ரிசப்ஷன்ல டிஃபன் கிடைக்காது. சீக்கிரம் போலாம்' என்றேன்.

'தேவி திருமண மகால், காஸாகான் ரோடு, சங்ககிரிபுரம்' என்று கல்யாண பத்திரிகையிலிருந்து விலாசத்தைப் படித்துவிட்டு 'போலாம் தம்பி. 150 ரூவா ஆகும். ஏறிக்குங்க' என்றார் ஆட்டோக்காரர்.

ஏறி உட்கார்ந்து சிறிது தூரம் சென்றவுடன் இடது பக்கம் பெட்ரோல் பங்கில் திரும்பி உள்ளே போகாமல் வெளியேவே நிறுத்திவிட்டு 'பெட்ரோல் போட்டுக்கறேன் தம்பி. ஒரு 10 நிமிசம்' என்றவர், கார்த்தி கையில் புகையும் சிகரெட்டைப் பார்த்தவாறே 'சிகரெட்டை தாட்டி உட்ருங்களேன். பெட்ரோல் பங்க்ல இருக்கோம்ல' என்றார். கார்த்தி கீழே இறங்கியவாறே 'நான் இங்கியே நின்னுகிட்டிருக்கேன். நீங்க முடிச்சிட்டு வாங்க' என்றான்.

ஆட்டோ ட்ரைவர் பில் போட கவுண்டருக்குப் போய்விட்டார். ராஜ்குமார் 'இவன் எங்கடா ரோட்டை கிராஸ் பண்ணி எங்கியோ போய்டிருக்கான்' என்று சொன்ன பிறகுதான் கவனித்தேன், கார்த்தி ரோடை குறுக்கே கடந்து எதிர்சாரிக்கு சென்று கொண்டிருந்தான். அங்கே பெரிய காம்பவுண்ட் கேட் போட்டு மேலே அரைவட்டமாக இரும்பு க்ரில்லில் பெயர் எழுதியிருந்தது. 'ஜோதி மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளி'.

'டே! எதுக்குடா இவன் ஸ்கூலுக்கு போயிட்டிருக்கான்?' என்று நான் கேட்ட கேள்வி எனக்கே உறைப்பதற்குள் ராஜ்குமாரும் வேகமாக ரோட்டை கடக்க ஓடிக் கொண்டிருந்தான். வழக்கம் போல நானும் அவன் பின்னே ஓடினேன்.

அந்த ஸ்கூல் காம்பவுண்டு பெரிதாக இருந்தது. பெரிய கேட்டுக்கு பக்கத்திலேயே காவலாளிக் கூண்டும் உள்ளே இரண்டு தனியார் காவலாளிகளும் இருந்தார்கள்.

ஒட்ட முடி வெட்டியிருந்த நடுத்தர வயது காவலர் 'யாரை சார் பாக்கனும்? ஆபீஸ் டைம் முடிஞ்சுப் போச்சே சார். சாட்டர்டே ஹாஃப்டேதான்' என்றார் கூண்டின் ஜன்னல் வழியாக.

'செல்வா டீச்சர்' என்று தயக்கமான குரலில் சொன்னான் கார்த்தி.

'எந்த ஸ்கூல்?' என்றார்

'இந்த ஸ்கூல்தான். ஜோதி மெட்ரிகுலேஷன்' என்று தன்னிச்சையாக காம்பவுண்ட் கேட்டின் மேல் வளைவாக எழுதப் பட்டிருந்த பெயரைப் பார்த்துக் கொண்டான்.

'அது சரி சார். உள்ளே மூணு ஸ்கூல் இருக்கு. எலிமெண்டரி ஸ்கூல் இருக்கு. ம்யூசிக் ஸ்கூல் இருக்கு. எந்த ஸ்கூல் டீச்சரைக் கேக்கறீங்க? என்ன கிளாஸ் எடுக்கிறாங்க?' என்றார்.

பைத்தியக்காரத்தனத்திற்கும் ஒரு அளவு உண்டு. இப்படியா தானாக போய் உளறி மாட்டிக் கொள்வான், என்று நான் தவித்துக் கொண்டிருந்த போது, உள்ளே இருந்த இன்னொரு காவலர்,

'செல்வநாயகி டீச்சரா சார்? தாஸு, நம்ம ஸ்போர்ட்ஸ் டீச்சர்ப்பா. நீங்க யாரு? என்ன வேணும்?' என்றவாறே அவரும் ஜன்னல் நோக்கி வந்தார்.

கார்த்தி புன்னகைத்துக் கொண்டே 'ஆமாம் செல்வநாயகி டீச்சர்தான். நான் ரிலேஷன். கஸின் பிரதர்.' திரும்பி எங்களைப் பார்த்து கண்களை சிமிட்டினான்.

தாஸ் மேஜை மேலிருந்த பதிவேடுகளை பார்த்துக் கொண்டே 'செல்வநாயகி டீச்சர் மார்னிங் ஷிப்ட். அதுவும் முடிஞ்சிருச்சே. இந்நேரம் கெளம்பியிருப்பாங்க வீட்டுக்கு.' என்றார்

இதற்கு மேல் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் நாங்கள் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க.

'எதுனா அவசர செய்தியா சார்? நாங்க வேணா உள்ள போய் இருந்தா சொல்லிடறோம். இருக்க மாட்டாங்க. ஸ்கூல் பஸ் கிளம்பிப் போய் 15 நிமிஷத்துக்கு மேல ஆயிருச்சு.'

ஆட்டோவில் போய்க் கொண்டிருக்கும் போது கார்த்தி தன்னுடைய அனுமானங்களை சொல்லிக் கொண்டே வந்தான் 'லாஜிக்கலாப் பாரு. ஸ்கூல் பக்கத்தில் கடைத் தெரு, பக்கத்தில நம்ம ஓட்டல். செவப்பு கலர் ஸ்கார்ஃப். வாங்கிட்டுப் போனது செல்வா டீச்சர்ன்னு கடையில சொல்றாங்க'.

'ஸோ வாட்' என்றேன். அவன் அதுக்கப்புறம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. தேவையில்லாமல் இந்த சிறிய விசயத்தை கார்த்தி சிக்கலாக்க முயல்கிறான் என்று தோன்றியது. எதற்காக ஸ்கூலுக்கு எல்லாம் போய் துப்பறிகிற பிடிவாதம்?

ரோடு போடும் பணி நடந்து கொண்டிருந்ததால் ஒரு பாதி சாலை மூடப்பட்டு வாகனங்கள் மெதுவாக ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன. மெதுவாக போகும் வண்டியில் காற்று இல்லாமல் புழுக்கமாக இருந்தது. ஆட்டோ டிரைவரிடம் 'வேற வழியில்லையாங்க? ரொம்ப ட்ராஃபிக்கா இருக்கும் போலிருக்கே.' என்றான் ராஜ்குமார்.

'கொஞ்சம் சுத்திப் போவனும் தம்பி. இப்படிக்கா ரைட்ல கட் பண்ணி இறக்கத்துல போனா இருவது நிமிசத்துல டீச்சர்ஸ் காலனி பிடிச்சிடலாம் அங்கிருந்து ஜான்சி பாலம் தாண்டினா கல்யாண மண்டபம் வந்திரும். தோ... போயிடலாம்' என்றார்.

கார்த்தி மெதுவாக 'டீச்சர்ஸ் காலனின்னா, டீச்சர்ஸுங்களுக்கு மட்டும் தனி காலனி இருக்கா என்ன?' மெதுவாக நூல் விட்டுப் பார்க்கிறான் என்று தெரிந்தது.

'அப்படி இல்ல தம்பி. பஸ்ஸ்டாண்ட் பக்கம் ஜோதி இசுகூலு இருக்குல்ல, அந்த டீச்சருங்களுக்காக வீடு கட்டி கொடுத்தாங்க. ஆனா இப்ப நெறய வெளி ஆளுங்க எல்லாம் சேந்து பெருசாயிடுச்சு தம்பி. ராசமுத்து ஐயா காலத்தப்ப வீடு கட்டி கொடுத்தாரு. எத்தினி இசுகூலு, காலேசு. அவரெல்லாம் மனுசனில்ல. தெய்வம்'

ரிசப்ஷனில் டிஃபனாக முந்திரி பகோடாவையும், கல்கண்டு சாதத்தையும் சாப்பிட்டுவிட்டு, மண்டபம் முழுவதும் நிரம்பியிருந்த சொந்தங்களின் களேபர சத்தங்களுக்கும், அவ்வப்போது இசைக்குழுவினரின் 'அலோலோ', 'கொய்ய்ங்' என்ற பூர்வாங்க தயாரிப்பு வேலைகளுக்கும் நடுவே தனியாக உட்கார்ந்து பராக்கு பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது மகாவின் தம்பி சகாதேவன் வந்தான்.

'ரொம்ப போரடிக்குதுங்களாண்ணா... மகா இப்பதான் கோவிலுக்கு பூக்கூடை எடுக்கப் போயிருக்கான். மாப்பிள்ளை பூக்கூடை எடுக்கிறது எங்க பக்கத்தில ஒரு சடங்கு. வர்ற நேரம்தான்.' என்று சொல்லிவிட்டு, அருகில் நின்றிருந்த இரட்டை நாடி மனிதரை அறிமுகபடுத்தி வைத்தான்.

'இவரு எங்க மாமா. மாப்பிள்ளை ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாம் இவர் பொறுப்புதான்.' கண்களை சிமிட்டியவாறே 'பாக்கத்தான் பெரிய மனுசன் மாதிரி இருப்பாரு. ஆனா பக்கா யூத்து' என்று கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு 'அப்படின்னு அவரே சொல்லிக்கிருவாரு' என்றான்.

அவர் சிரித்துக் கொண்டே அவன் முதுகில் ஓங்கி தட்டியவாறே 'நான் பாக்க டவுசரில ஒண்ணுகிருந்த பய, என்னையே லந்து பண்றியா நீயு' என்றவர் எங்களிடம் சம்பிரதாயமாக 'ஐ ஆம் வாகீசன். ரியல் எஸ்டேட் பண்றேன்.' என்றவாறே விசிட்டிங் கார்ட் விநியோகித்தார். 'எங்க பக்கம் கல்யாணம் எல்லாம் இப்படித்தான். ஏகப்பட்ட சடங்கா இருக்கும். எல்லாம் சடங்கையும் முடிக்கிறதுக்குள்ள கட்டிக்கப் போற பொண்ணு பேரு கூட மறந்து போயிரும் பாருங்க. அம்புட்டு கட்டுகோப்பாமாம். ஆமா... உங்களுக்கு எங்க ரூம் போட்டிருக்குது?' என்றவாறே சகஜமாக எங்களை ஜோதியில ஐக்கியமடைய வைத்தார்.

பரிசுப் பொருளை கொடுத்துவிட்டு வீடியோ வெளிச்சத்தில் நனைந்தவாறே மகாதேவனிடமும் மறுநாள் மிஸஸ் மகாதேவனாகப் போகும் தேன்மொழியிடமும் வாழ்த்துகள் பரிமாறிவிட்டு ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்தோம். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இரைச்சலான பாட்டுகளைக் கேட்டுக் கொண்டே கல்யாண மண்டபத்திற்கும் பக்கத்தில் இருந்த பெட்டிக் கடைக்கும் நடையாக நடந்து கொண்டிருந்த போது வாகீசன் மீண்டும் பிரசன்னமானார்.

'அட, ஒங்களத்தான் தேடி சுத்திட்டிருக்கேன். சாப்பாடு பந்தி போட்டிருக்காங்கன்னு மாடிக்கு போயிடாதீங்க. ஒங்களுக்கு சாப்பாடு இங்க இல்லன்ன்னுட்டான் மகா.' என்று சிரித்துவிட்டு, 'மாயர்ஸ் ஓட்டல் போயிடுவோம். அங்கதான் இன்னிக்கு எல்லா பார்ட்டியும்.' கிட்ட வந்து மெதுவான குரலில் 'ஸ்பெசல் பாட்டு எல்லாம் போடச் சொல்லியிருக்கேன். அரைமணியில கெளம்பிறலாம்' என்று சொல்லிவிட்டு கூட்டத்தில் கலந்துவிட்டார்.

வாகீசனின் கார் புதிதாக, பெரியதாக, வாசனையாக இருந்தது. சடசடவென்று பல விசயங்களைப் பற்றி கலகலப்பாகப் பேசிக் கொண்டே வந்தார். நியான் விளக்குகள் மின்ன 'மாரியர்ஸ்' ஓட்டல் உயரமாக வெளிச்சமாக இருக்க, சீருடை பணியாளர்கள் வாகீசனைப் பார்த்து சிநேகமான சிரிப்பை சிந்திவிட்டு சென்றார்கள்.

'வாரத்துக்கு எப்படியும் மூணு பார்ட்டி இருக்கும். நமக்கு வீடு இங்கதான், பக்கத்தில டீச்சர்ஸ் காலனி. எல்லாப் பசங்களும் நம்மப் பசங்கதான். இது நமக்கு நல்ல தோதான இடம்.' என்றவர் கொஞ்சம் அழுத்தமாக 'எல்லாத்துக்கும்' என்று சொல்லிவிட்டு பெரிதாக சிரித்தார்.

'டீச்சர்ஸ் காலனியா? அது ஜோதி ஸ்கூல் லே-அவுட்டுன்னு சொன்னாங்களே' என்று கார்த்தி கேட்க,

'அட! நம்ம ஏரியா பத்தியும் தெரிஞ்சு வச்சிருக்கீங்கப் போல. நம்ம வொய்ஃப்பும் அங்கதானே வொர்க் பண்றது. ஸ்கூல் ப்ராப்பர்டி எல்லாம் பாதிதான். இப்ப நிறைய எக்ஸ்டெண்ட் பண்ணிட்டோம்ல' என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தவர் செல்போன் சத்தம் போட எடுத்து பாத்தபடியே 'ஒரு நிமிசம்' என்றார்.

'சொல்லு செல்வா. இங்கதான் மாரியர்ஸ்ல இருக்கேன்' என்று பேசியவாறே விலகிப் போக நாங்கள் ஒவ்வொருவர் முகத்தையும் பார்த்துக் கொண்ட்டோம். அரையிருட்டில் முகம் தெளிவாகத் தெரியவில்லையென்றாலும் கார்த்தி மிகவும் உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையில் இருந்தான் என்பது அவன் கிள்ளிய கிள்ளலில் தெரிந்தது.

நடு இரவைத் தாண்டியும் பார்ட்டி நடந்து கொண்டிருக்க எல்லாரும் உற்சாகமாக ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள். ராஜ்குமார் கேட்ட ஐஸ்கிரீம் சண்டே (sundae) அங்கே இல்லை. ஓட்டலில் கிச்சனை மூடிவிட்டுப் போயிருந்தார்கள்.

'நடு ராத்திரில ஐஸ்க்ரீமா? நல்ல டேஸ்டுய்யா உனக்கு. நமக்கும் இப்படித்தான். நல்லா மழை பெய்யும்போது நட்ஸ் நிறையப் போட்டு குளிரக் குளிர ஃபட்ஜ் சாப்பிடனும். இவங்க கிட்ட முதல்லேயே சொல்லியிருந்தா எடுத்து வச்சிருப்பானுங்க. சரி வாங்க. வேற ஐடியா பண்ணுவோம்.' என்றார் அங்கிள் உற்சாகமாக.

எங்கள் மூவரை மட்டும் தனியே பார்ட்டியிலிருந்து பிரித்தெடுத்து அவரது வண்டியில் அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டு அமைதியான குடியிருப்புகள் நிறைந்த பகுதியில் கொண்டு நிறுத்தினார்.

'நம்ம வீடுதான். எப்பவும் ஐஸ்க்ரீம் ஸ்டாக் இருக்கும். மெல்ல வாங்க' என்றார்.

'அய்யோ அங்கிள்! எதுக்கு இந்த சிரமம்லாம்... இவன் கேட்டான்னு நீங்க எதுக்கு இந்நேரத்துக்கு வீட்டுல டிஸ்டர்ப் பண்ணிகிட்டு...' நான் பதட்டமாக சொல்ல, கார்த்தி இருட்டில் உறங்கும் வீட்டை ஆர்வமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

'நம்ம கையில ஒரு சாவி இருக்கு கண்ணு.' என்று வீட்டுக் கதவை சாவி போட்டு திறந்துவிட்டு, 'வொய்ஃப் மார்னிங் ஷிஃப்ட்ங்கிறதுனால எப்பவும் சீக்கிரம் தூங்கிப் பழக்கம். இன்னிக்கு கல்யாண அலைச்சல் வேற ஜாஸ்தியாயிருக்கும். தூங்கியிருப்பா அப்பவே' என்றார் கிசுகிசுப்பாக.

டைனிங் ஹால்ல உக்காந்து கொண்டு பெரிய டீவியில் ஹாரிஸ் நார்டனின் பழையப் படத்தை பார்த்துக் கொண்டே ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம். ஹாரிஸ் நார்டன் 'மெக்னோலியா'வில் எப்படி ஆஸ்கர் அவார்டை கோட்டை விட்டார் என்று பேச்சு திசை திரும்ப 'ஹாரிஸ் நார்டனோட புல் கலெக்ஷன் வச்சிருக்கேன். போன மாசம் வந்த 'ஒல்டு மெமரிஸ்'வரை' என்றார் புன்னகைத்துக் கொண்டே.

'நான் இன்னும் பாக்கலை' என்றேன் ஏக்கமாக.

'அடப்பாவி! செமைப் படம்யா அது. ரெண்டு நாள் தூங்க முடியல என்னால பாத்திட்டு. உங்க ஓட்டல் ரூம்ல டீவி இருக்குல்ல? டிவிடி ப்ளேயர் எடுத்திட்டுப் போய் இன்னிக்கேப் பாத்திருங்க. நாளைக்கு முகூர்த்தம் 11 மணிக்கப்புறம்தானே.' என்று சொன்னவர், வேண்டாம் என்று தடுக்க முற்படுவதற்குள் 'இருங்க டிவிடி பிளேயர் உள்ள பெட்ரூமில இருக்கு. எடுத்திட்டு வர்றேன்.' என்று உள்ளே போய்விட்டார்.

கார்த்தி அவர் அரைகுறையாக திறந்து வைத்துவிட்டு சென்ற பெட்ரூம் கதவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சட்டென உள்ளேப் புகுந்து 'எங்கே செல்வா டீச்சர்' என்று கேட்டு விடுவானோ என்று கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. உள்ளேயிருந்து தூக்க கலக்கத்துடன் ஒரு பெண் குரல் சன்னமாக 'சாப்பிட்டீங்களா?' என்று கேட்டது.

'ஆச்சும்மா. இந்த ஏவி கார்ட் இங்கதான் சுருட்டி வச்சிருந்தேன். தோ... கிடைச்சிடுச்சி.' என்றது அங்கிள் குரல்.

'எங்கியாச்சும் வெளில போறீங்களா என்ன?'

'இல்லம்மா... கெஸ்ட் வந்திருக்காங்க. நம்ம மாப்பிள்ள ஃப்ரெண்ட்ஸ். தோ அனுப்பிட்டு வந்திடறேன்'

'என்னா குளிரு. ஏஸியை கொஞ்சம் குறைச்சிருங்களேன். அப்படியே அந்த அயர்ன் போர்டு மேல இருக்கற ஸ்கார்ஃபை எடுத்து கொடுத்திட்டுப் போங்க. சீக்கிரம் வந்து தூங்குங்க'

'தோ... வந்துட்டேன்' என்றார் வாகீசன்.

எழுந்து எட்டிப் பார்க்க முயன்ற கார்த்தியை தோளைப் பிடித்து உட்கார வைக்க வேண்டியதாயிருந்தது.

ராஜ்குமார் மெதுவாக 'சாரி அங்கிள்! முதல்ல வீட்டுக்கு வர்றப்ப வெறுங்கையோட வந்திட்டோம். ஏதாவது பிஸ்கெட் பாக்கெட்டாவது வாங்கிட்டு வந்திருக்கலாம்.

'வீட்டுக்குதான் வர்றோம்னு தெரியாது. திடும்னு கூட்டிட்டு வந்திட்டீங்க. நெக்ஸ்ட் டைம் ப்ரிப்பேர்டா வரோம்' என்று நானும் ஒத்துப்பாட

'நல்லவேளை பிஸ்கெட் பாக்கெட் எதும் வாங்கிட்டு வரல நீங்க. எம்புட்டு பிஸ்கெட்டு நானும் என் பொண்டாட்டியும் மட்டும் திங்கறது.' என்றவர் 'அப்படியே கண்டிப்பா எதுனா வாங்கிட்டுத்தான் வருவேன்னா நல்ல சரக்கு பாட்டில் எதுனா பிடிச்சிட்டு வாங்க. யூஸ்புல்லா இருக்கும்' என்றார். கூடவே வெள்ளையாக, இனிமையாக, உற்சாகமாக அவரின் ட்ரேட் மார்க் சிரிப்பு. எங்களுக்கு இப்பொழுது பழகிவிட்டது.

ரூமிற்கு வந்தபிறகும் நாங்கள் அவ்வளவாக பேசிக் கொள்ளவில்லை. இன்று நடந்த சம்பவங்களுக்கிடையே எந்த தொடர்புமில்லை என்று தெளிவாகத் புத்திக்கு தெரிந்தாலும் ஏதோ இனம்புரியாத ஒரு உணர்வு... அதுவும் கார்த்தி மிகவும் தீவிரமாக ஏதோ உருவகம் பண்ணுவது அவனது மௌனத்திலிருந்தே தெரிகிறது.

அதிகாலையில் மௌனவிரதத்தை கலைத்தவன் என்னை தவிர்த்து ராஜ்குமாரிடம் பேசிக் கொண்டிருர்ந்தான்.

'மச்சி! ஐ ஸ்மெல்ட் இட் மச்சி.'

'கார்த்தி, இதெல்லாம் தற்செயலான சம்பவங்கள். தேவையில்லாம குழப்பிக்காதே. நேத்திக்கு அங்கிள் வீட்டுல பெட்ரூமையே அப்படி பாத்திட்டிருந்த? யுர் பிஹேவியர் வாஸ் அப்ஸொல்யூட்லி ப்ரிபோஸ்ட்ரஸ். முழு முட்டாள் நீ!'

'சுந்து, நீ பேசாம இரு. நான் குமார்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கேன். உனக்கு இந்த லாஜிக் எல்லாம் புரியாது'

பேச்சு உரக்க வலுத்துக் கொண்டிருக்க ராஜ்குமார் சமாதானக் குரலில்,

'இருங்கப்பா. இருங்கப்பா. லெட்ஸ் டேக எ அப்ஜெக்டிவ் லுக். கார்த்தி நீ என்ன சொல்ல வர்ற'

கார்த்தி அழுத்தம்திருத்தமாக 'நேத்து காலையில நாம பாத்த பொண்ணும் அங்கிளோட ஒய்ஃபும் ஒரே ஆளுன்னு... ஆளுன்னு...' கொஞ்சம் தயங்கியபடி 'ஒண்ணா இருக்ககூடிய சாத்தியங்கள் மிக அதிகமா தெரியுது'

'சரி அதுக்கு என்ன இப்ப?'

'அங்கிளை நினச்சா கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு. ஸச் எ ஸ்வீட் மேன்'

நான் குறுக்கிட்டு

'குமார்... நீயே சொல்லு இதுல என்ன மன்னாங்கட்டி லாஜிக் இருக்கு. அந்தப் பொண்ணை முதல்ல பாத்தது நான். இன்னொருவாட்டி பாத்தா எனக்கே அடையாளம் சொல்லத் தெரியாது. அவ்வளவு தூரத்தில பாத்திருக்கேன். அந்த ஸ்கார்ஃபை கார்த்தி தவிர யாரும் கடையில பாக்கல. செல்வா டீச்சர் யாரு? அவங்க வாங்கினது அதே ஸ்கார்ஃபா? அங்கிளோட வொஃய்ப் பேரும் செல்வநாயகிதானா? அவங்கதான் ஜோதி ஸ்கூல் ஸ்போர்ட்ஸ் டீச்சரா? எவ்வளவு கேள்விகள். தேவையில்லாம யார் மேலயோ பழி போடறது நல்லால்ல.'

'அப்ப, அந்த பெண்ணுக்கும் அங்கிளுக்கு ஒரு சம்பந்தமுமில்லைன்னு சொல்றியா'

'டேய்... சுத்த பேத்தல்டா இது'

ராஜ்குமார் மெதுவாக சொன்னான். 'எனக்கும் சுந்து சொல்றது சரிதான்னு தோணுது. ஆனா அதே சமயம் அங்கிளை நெனச்சா பாவமா இருக்கு. அதனால...' என்று கொக்கி போட்டுவிட்டு நிறுத்தினான்.

'இது என்ன தீர்ப்பு சொல்ற டைம்மா? கிவ் மீ எ பிரேக்'

'இல்ல மச்சி! நான் என்ன சொல்ல வர்றேன்னா... ' என்று என்னை சமாதானமாக தோளைப் பிடித்து அழுத்திவிட்டு 'அந்த வீடியோவை அங்கிளுக்கு MMS பண்ணிட்டேன். அவருக்கு சம்பந்தமில்லைன்னா நோ ப்ராப்ளம். ஜஸ்ட் எ ஃப்ன் வீடியோ. இல்ல கார்த்தி சொல்ற மாதிரின்னா அங்கிளுக்கு தெரியபடுத்தின திருப்தி நமக்கு' என்றான்

மை காட்! எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை.

'டேய்... திஸ் இஸ் ஹைலி ரிடிகுலஸ். மொதல்ல நீ ரிகார்ட் பண்ணினதே தப்பு. அதை இப்படி MMS பண்றது ரொம்ப தப்பு.' கார்த்தியும் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.

'மச்சி, ஆர் யு இன்ஸேன். இன்னிக்கு கல்யாணத்தில் அங்கிளை எப்படிர்றா ஃபேஸ் பண்றது?'

அதற்கு அவசியம் இருக்கவில்லை.

'என்ன மிட் நைட்ல ஸ்பெஷல் ஐஸ்க்ரீம் எப்படி இருந்திச்சு?' என்று கேட்ட சகாதேவனிடம் 'சூப்பர்ப்பா. என்ன அங்கிள்ல காலைலேந்து காணோம்' என்று சாதாரணமாக கேட்பது போல் கேட்டேன்.

'ஆமாம். அவசர வேலையா ராமநகரம் போயிருக்கார். ஏதோ பிஸினெஸ் கால். ஆண்ட்டிதான் சொன்னாங்க நடுராத்திரில டிவிடி பாத்திட்டு இருந்தீங்களாம்? எதுனா சாமி படமாண்ணா? அங்கிள் நிறைய வச்சிருப்பாரே'

'ஆண்ட்டி வந்திருக்காங்களா என்ன? நேத்துக் கூட மீட் பண்ண முடியல' என்றான் கார்த்தி.

'இங்கதான இருந்தாங்க. மகா குரூப் போட்டோக்கு கூப்பிட்டிருக்கான். வாங்க'

மேடையில் பெரியவர்கள் எல்லாரும் மணமக்களுக்கு திருநீறு பூசிவிட்டு மொய்ப்பணம் அளிக்க பக்கத்திலேயே இரண்டு பேர் சேர் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்து பொறுப்பாக வரவு வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சாப்பாடு ஹாலில் வரிசையில் நின்று சாப்பிடும் அளவுக்கு அலைமோதும் கூட்டம். பாலம் கிச்சனின் ஸ்பெஷல் மட்டன் பிரியாணிதான் அன்றைய மெனுவின் முக்கிய ஐட்டம். மாலை பஸ்ஸை பிடிக்க வேண்டும் என்பதால் ஓட்டல் திரும்பியாகிவிட்டது. ஒரு குட்டி தூக்கம் போடும் முயற்சியில் இருக்கும்பொழுது போது ரூம் பெல் அடித்தது. திறந்தால் வாசலில் நரைத்த தாடியுடனும் காவிப் பல்லுடனும் 'நான் வாகீசன் சார் வூட்டு டிரைவர். சார் டிவிடி பிளேயர் எடுத்திட்டு வரச் சொன்னாரு' என்று சொல்லிக் கொண்டு ஒருவர் நின்றார்.

'ஓ! அங்கிள் வரலையா? நேத்து அவரே செல்ஃப்ல வந்தாரே' என்று நான் சற்று குழப்பத்துடன் கேட்க

'நேத்து கல்யாண வேலைக்காக வேற ஒரு வண்டில இருந்தேன் சார். இப்பத்தான் ராமநகரத்திலேந்து ரிடர்ன் ஆனோம். அய்யாவை வீட்டுல விட்டுட்டு வந்தேன்' என்றார்.

'உங்க பேரு?'

'சங்கராமன் சார்'

'இருங்க நானே எடுத்திட்டு வர்றேன்' அங்கிள் வராமல் டிரைவர் மட்டும் அனுப்பியது கொஞ்சம் சங்கடமாக இருந்தாலும், டிவிடி பிளேயரை பத்திரமாக திருப்பி கொடுக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்பும் உறுத்தியது.

'இருக்கட்டும் சார். நானே எடுத்திக்கிறேன்' என்று அவரே டிவிடி பிளேயரை தூக்கிச் சென்றார். கூடவே கார் வரைச் சென்றேன். டிரைவரின் பக்கத்து சீட்டில் பத்திரமாக வைத்துவிட்டு, திறந்திருந்த கிளவ் பாக்ஸை மூடும்போது உள்ளே இருந்த வழவழப்பான வண்ணக் காகிதங்களில் 'ஜோதி மெட்ரிக்குலேஷன் பள்ளி'யின் பேம்ஃபிளட்டுகள் அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருந்தது தெரிந்தது. நேர்த்தியான வடிவமைப்பில் மூன்றாக மடக்கி வைக்கப் பட்ட மார்க்கெட்டிங் தாள்கள். ஏதோ உந்துதலில் எடுத்துப் பார்க்க, சங்கராமன் சொன்னார் 'அம்மா ஸ்கூல் விளம்பரங்க. உள்ளாற அம்மா படம் போட்டிருக்கும் பாருங்க. பிரிச்சுப் பாருங்க' என்றார் பெருமையாக.

பேம்ஃப்ளட்டை பிரித்தால் உள்ளே பள்ளியின் விளையாட்டு வசதிகளைப் பற்றி விரிவாக பல புள்ளிவிவரங்களின் குறிக்கப் பட்டிருந்தது. அருகில் நான்கைந்து சிறுவர் சிறுமியர் ஓட்டப் பந்தயத்தின் தொடக்கத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் நிலையில் இருக்க, அருகில் கழுத்தில் தொங்கும் விசிலுடனும், கையில் ஸ்டாப் வாட்சுடன், கிராப் செய்த தலைமுடியுடனும், முழுக்கைச் சட்டையின் கைகளை மடக்கி விட்டுக் கொண்டு செல்வநாயகி டீச்சர் நின்று கொண்டிருந்தார்.