அரைகுறை கடவுள்

அகோரி, பிச்சைக்காரர்களின் உலகம், pirates of the caribeean sea போன்ற photo-shoot, இளையராஜாவின் இசை, ஜெமோவின் கதை-வசனம் என்று ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளோடு வந்த படம் பாலாவின் ‘நான் கடவுள்’. வணிகரீதியாக ஓரளவிற்கு வெற்றியடைந்திருக்கிறது என்று சொல்லப்பட்டாலும், ஒரு படைப்பாக தோல்விதான்.

பொதுவாக நான் பாலாவின் படங்களில் எனக்கு சில அம்சஙகள் பிடித்திருந்தாலும், பல விமர்சஙகளும் இருந்ததுண்டு. விளிம்பு நிலை மனிதர்களை பாத்திரமாக அமைப்பதை தவிர, அவர் படங்கள் பெரும்பாலும் ‘தட்டையான’ போக்கையே கொண்டிருக்கும். அந்த பாத்திரங்களின் குணாதிசயங்கள் கதை போக்கிற்கு எந்தவித மாறுபட்ட பங்காற்றலும் செய்யாது ஒட்டாமல் இருப்பது போல் இருக்கும். படம் பார்ப்பவரின் கற்பனையை தூண்டாமல் நேரிடையான காட்சிபடுத்துதல் பிரதானமாக இருக்கும். அதுவே அவருடைய படங்களின் பெருவாரியான வெற்றிக்கு ஒரு காரணம். ஒருவகையில் எம்ஜியார் படங்களின் சூத்திரமும் அதுதான். இந்தப் படத்தில் வரும் அகோரி பாத்திரம் அப்படித்தான் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அகோரிகளுக்கு நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் யாரென்று தெரியும். அவர்கள் மோட்சம் அளிக்கும் அருள் பெற்றவர்கள் என்று வசனங்கள் முதலிலேயே சொல்லப்பட்டுவிடுகின்றன. பிற்பகுதியில் பார்வையாளனுக்கு எந்த வித சந்தேகமும் எழாவண்ணம் அவை காட்சியமைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அகோரிகள் பற்றி இப்படியா ‘கருப்பு / வெள்ளை’யாக சொல்ல முடியும்? கஞ்சா குடிப்பது எந்த வகையில் அகோரிகளை சிவனுக்கு அருகில் கொண்டு செல்கிறது? சுடுகாட்டில் யோகம் செய்யும் அகோரிகள் இறந்த உடல்களை புசிக்கின்றார்களா? அது யோகமா இல்லை மனப்பிறழ்வா? போன்ற கேள்விகளையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டு சராசரி தமிழ்படத்தில் தவறில்லாமல் தீர்ப்பு சொல்லும் நாட்டாமைக்கு நிகராக ஒரு அகோரி சாமியார்.

ஜெமோவின் கதைகளில் கதாபாத்திரங்கள் பல குறியீடுகளால் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும். ‘மத்தகம்’ கதையைப் பற்றி அவரிடம் உரையாடிய சந்தர்ப்பத்தில் அவர் எழுதியதை விட வாசகனால் பல மடங்கு விஸ்தீரிக்க முடிந்தது புரிந்தது. ஜெமோவின் ’ஏழாம் உலகம்’ சொல்லும் பிச்சைக்கார உலகத்தை ஓரளவிற்கு கண் முன்னே நிறுத்துகிறார் பாலா. ‘அம்பானின்னா யாருப்பா?’ ‘செல்போன் விக்கிறவங்க. உனக்கு அதெல்லாம் புரியாது’ போன்ற வசனங்கள் மிகவும் ரசமான நுட்பமான கிண்டல். ஆனால் நீதிமன்ற காட்சிகளின் முழுப் பரிமானமும் புரியவில்லை. நீதிமன்ற / அரசு இயந்திரங்களில் இரண்டற கலந்துவிட்ட சாதி, மத அரசியலை எள்ளல் செய்வது போல் இருந்தாலும் அழுத்தம் இல்லை. இராமர் பால விவகாரத்தில் வேதாந்தி செய்த கோமாளிதனத்தை உதாரணம் காட்டுவது ஒட்டவில்லை.

‘நம்மளைப் போன்ற நாதியத்தவங்களுக்கு ஏதய்யா சாமி’ என்று வயதான பிச்சைக்காரர் புலம்பும்போதும் ‘எங்களைப் போன்ற நிர்கதியான பிச்சைக்காரர்களால் கடவுளுக்கு என்ன புகழ்?’ என்று பாதிக்கப்பட்ட குருட்டு பிச்சைக்காரி கேள்வி கேட்கும்போதும் நிதர்சனம் பளீரென்று அறைகிறது. ஆனால், இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதிலாக ஒரு சூப்பர் மேன் சாமியார் வந்து மசாலாத்தனமாக சண்டையிட்டு கெட்டவர்களை போட்டுத் தள்ளிவிட்டு, நிராதரவான பிச்சைகாரிக்கு மோட்சம் அளிக்கிறார். மிகவும் ஏமாற்றமளிக்கும் திரைக்கதை. இதற்கு மேல் படத்தைப் பற்றி சொல்ல ஒன்றுமில்லை.

ஆனால் இந்த ‘சூப்பர் சாமியார்’ அடிதடி கதைக்கு ‘அஹம் பிரம்மாஸ்மி’ போன்ற tagline எல்லாம் அதிகப்படி. பர பிரும்மம் ஜகன்நாதம்.