தமிழில் கிரந்தம்

சில நண்பர்களுடன் ட்விட்டரில் ’தமிழில் கிரந்தம்’ பற்றி உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைத்தது இன்று. நிறைய புதிய விஷயங்களை தெரிந்து கொள்ள வாய்ப்பும் கிடைத்தது. ரவிசங்கர் போன்றோர் தமிழ் விக்கிபீடியாவில் இணைந்து பல்வேறு தன்னார்வ முயற்சிகள் மூலமாக தமிழில் அறிவுக் களஞ்சியம் உருவாக்க பாடுபட்டு வருகிறார்கள். தமிழ் விக்கிபீடியா சார்பில் தமிழில் கிரந்த எழுத்துகளின் பயன்பாடு பற்றிய கருத்துகளைப் பற்றி சிற்சில கருத்து பரிமாற்றங்களை ரவியுடன் செய்ய முடிந்தது. இம்மாதிரியான திறந்த விவாதங்கள் நன்மை பயக்கக் கூடியதே.

முதலில் முக்கிய உரிமை துறப்பான்:– நான் மாற்றங்களை வரவேற்கும் மனப்பாண்மை உடையவனே. ஆனால் கேள்விகளோடு, அதற்கான பதில்களை தேடும் விழைவோடு மாற்றங்களை வரவேற்க விரும்புகிறவன். கண்களை மூடிக் கொண்டு அல்ல.

தூத்துகுடியை டூட்டுகோரின் என்றோ, திருவனந்தபுரத்தை ட்ரிவாண்ட்ரம் என்றோ அழைப்பதில் எனக்கு நிச்சயம் உடன்பாடில்லை. துருக்கி, சீனா என்றே உச்சரிக்க வேண்டுமே தவிர டர்க்கி, சைனா என்று சொல்வது சரியல்ல. அந்த வகையில் ஒரு அயல்சொல்லை தமிழ் மொழிக்கு கொண்டு வரும்போது விக்கி குழுமத்தினர் மிகவும் சிரத்தை எடுத்துக் கொண்டே ஆய்வு செய்கின்றனர் என்பதில் மகிழ்ச்சியே.

தமிழ்மொழியில் கிரந்த எழுத்துகளின் தேவை என்ன? அது தமிழை வளப்படுத்துகிறதா இல்லை சீரழிக்கிறதா? ரவி போன்றோர் வைக்கும் விவாதத்தின் மைய்ப்புள்ளிகளாக இருப்பது தமிழ் மொழியின் வளர்ச்சியும், அதனுடைய பயன்பாடுகள் அதிகரிப்பும் என்பது புரிகிறது. ஆனால் புரியாத விஷயம் என்னவென்றால் கிட்டத்தட்ட இடைச் சங்க காலத்தில் இருந்து பயன்பாட்டில் இருந்து வரும் எழுத்துகளை இடது கையால் ‘இந்த எழுத்துகள் தேவையில்லை’ என்று ஒதுக்குவது. அதுவும் பல நூறு வருடங்களாக வழக்கில் இருக்கும் எழுத்துகளை, பல வரலாற்று ஆவணங்களில், கல்வெட்டுகளில் உபயோகப்படுத்தப்பட்ட சொற்களை ‘சீரழிவு’ என்று ஒதுக்குவது புரியவில்லை.

ஒரு மொழியின் இயல்பாக அதன் ஒலிப்பு முறை அமைகிறது என்பதில் மாற்று கருத்தில்லை. கிரந்த எழுத்துகளை முற்றிலுமாக களைவது என்பது தமிழ் வளர்ச்சிக்கு உதவி செய்யுமா என்பது விவாதக்குரியதே. மேலும் ரவி போன்றோர் தீவிரமாக நம்புவது ’தமிழ் மொழிக்கு, தட்பவெப்ப நிலை, மக்களின் வாழ்க்கை முறை இதுக்கு இந்த ஒலிகள் போதும் என்கிற கூர்ந்த அவதானிப்பில் உருவானவை தமிழ் எழுத்துகள்..’ ஏன் போதும்? உதாரணத்திற்கு, இன்று தமிழரின் வாழ்க்கையில் ‘ஜ’ என்று எழுத்து அந்நியமாகவா இருக்கிறது? முதலமைச்சர் குமாரசாமி இராஜா, இராஜாஜி, காமராஜர், ஜீவானந்தம் தொடர்ந்து எத்தனை பிரபலங்களை தமிழர்கள் ‘ஜ’வோடு தொடர்புபடுத்தி தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்? இல்லையில்லை அந்தப் பெயர்களை முறையே குமாரசாமி ராசா, இராசாசி, காமராசர், சீவானந்தம் என்று மாற்றித்தான் தமிழர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று வாதிடலாம். அப்படி தமிழர்களுக்கு நெருக்கமான உச்சரிப்பில்தான் தமிழ்மொழி எழுத்துகள் ஒலிக்க வேண்டும் என்றால் என்றால், சிறப்பு ‘ழ’கரம் தமிழ் சொற்களில் இடம்பெறுவது சந்தேகமே. ரவி போன்றோர் ஆய்தஎழுத்தை (ஃ) எவ்வகையில் இன்றைய காலகட்டத்தில் உபயோகப்படுத்துகிறார்கள்?

ஞ, ழ போன்றவற்றை ஆங்கிலத்தில் எழுதும்போது அதற்குண்டான ஒலிப்பான்களாக ஞ – Gna என்றும், ழ – zha என்றும் கவனத்துடன் கையாள்கிறோம் அல்லது அடுத்தவரை கையாளுமாறு வேண்டுகிறோம். அதே போல் ‘ட’விற்கும், ‘த’விற்கும் ஆங்கிலத்தில் ஒரே எழுத்து முறையாக ‘ta’ இருந்தாலும் அதனை உச்சரிக்கும் முறைக்கு கீழே புள்ளி வைத்து சுட்டிக் காட்டும் முறை உண்டு. தமிழை ஒரு தொடர்பு மொழியாக, அறிவுக் களஞ்சிய மொழியாக மாற்ற முனையும்போது இம்மாதிரியான அடிப்படை சிக்கல்களை களைவது முக்கியமில்லையா? புத்தகத்திலும், புத்தரிலும் வரும் ‘த்த’ ஒரே மாதிரியாக உச்சரிக்கப் படுவதில்லையே. புத்தர் தமிழர்களுக்கு அந்நியராக இருந்தாலும் அவரைப் பற்றி அறியாமலா இருக்கிறார்கள்? இடைச்சங்க காலத்திலோ, பல்லவர் காலத்திலோ புதிய பலுக்கல் முறைகளை தமிழில் அறிமுகப்படுத்த உள்வாங்கிக் கொள்ள கிரந்த எழுத்துகளை உருவாக்கிக் கொண்டனர். அதனால் தமிழின் இலக்கணம் சிதைந்துவிடவில்லை என்பது எனது துணிபு.

இந்த இடத்தில் வறட்டுவாதமாக தமிழின் ‘ழ’கரம் ஆங்கிலத்தில் இருக்கிறதா என்று கேள்வியும் கேட்கப்படுவதை கவனித்திருக்கிறேன். ஃப்ரெஞ்சு வழியாக அமெரிக்க ஆங்கிலத்தில் நிறைய இடங்களில் ‘ழ’கரம் உச்சரிக்கப்படுகிறது. இலத்தீன் எழுத்து அடிப்படையில் அதற்கு [ɻ]ஒலிகுறிப்பானும் இருக்கிறது. தமிழுக்கு மட்டுமே சிறப்பான ‘ழ’கரம் ஃப்ரெஞ்சு, எஸ்பானியோலிலும் ஒலிக்கத்தான் செய்கிறது.

தொல்காப்பியத்திலிருந்து, நன்னூல்வரை திசைச் சொற்களையும், வடச் சொற்களையும், கிரந்த எழுத்துகளையும் உள்வாங்கி இலக்கணத்தினை சிதைக்காதவாறு மொழியாளுமை வளர கதவுகளை அகலவே திறந்து வைத்திருக்கின்றன என்பது எனது புரிதல்.

கம்பர் இராமாயணத்தில் தசரதன், இலக்ஷ்மணன், கும்பகர்ணன், விபீஷணன் போன்ற மணிப்பிரவாள பெயர்களை தூய தமிழில் தயரதன், இலக்குவன், கும்பகருணன், வீடணன் என்று மாற்றியதும், தொடர்ந்து பல நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள் அதே முறையில் எழுதியிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்க உதாரணங்கள். அதே போல் அருணகிரிநாதர் போன்றோர் கிரந்த எழுத்துகளை தாராளமாக பயன்படுத்தியிருக்கும் உதாரணங்களும் உண்டு. சமண காப்பியங்களில் வடச்சொற்கள் இருக்கத்தானே செய்கின்றன.

மொழி வளர்ச்சி என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட கூட்டத்தினரோ, அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட காலவரையிலோ நடந்தேறியது இல்லை. அது பரினாம வளர்ச்சியா mutation-ஆ என்று ஒருவர் தீர்ப்பு எழுத முடியாது. ’வட்டல் எழுத்துக்கு’ மூலமாக ‘தமிழ்-பிராமி’யும் அதற்கு மூலமாக இலத்தீனின் சகலையான அராமிக்கும் இருந்ததாக வரலாறு சொல்கிறது. மாற்று கருத்துகள் இருக்கலாம்.


பிறமொழி ஒலிப்புகளை தமிழ்படுத்துவதின் மூலம் தமிழ் வளரும் என்று ஒரு வாதமும், புதிய மொழி ஒலிப்புகளை ஏற்றுக் கொள்வதன் மூலம் மொழி வலிமையுறும் என்று ஒரு வாதமும் இருக்கிறது. இன்றைய தேவை என்ன என்பதில் தமிழ் விக்கிபீடியா குழுமம் தெளிவாக இருத்தல் அவசியம். தூயதமிழில் கலைச் சொற்களை உண்டாக்குவதில் தமிழ் விக்கிபீடியா போன்றோரின் பங்கு அவசியம். ஆனால் ஜானுக்கும், சாணுக்கும் எழுத்தில் ஒலிக்கும் முறையில் உள்ள வித்தியாசத்தை காட்டுவதும் முக்கியம். ஹிருதயத்தை இருதயமாக் வழங்குவதில் பிரச்சினையில்லை. ஹாரிப் பாட்டரை, காரி குயவனாக்கினால் அது முழுமையான களஞ்சியமாக இருக்க முடியாது. ’அழகிய ஞானசேகரன்’ என்ற பெயரை ஆங்கிலத்தில் ஆவணப் படுத்தும் போது அதன் ஒலிப்புக்கேற்ற phonetic குறிகளோடுதான் அந்தப் பெயரை எழுதி வைப்பார்கள். அதே போல் தமிழிலும் வேற்று மொழிச் சொற்களை சரியான முறையில் வழங்க கிரந்த எழுத்துகளையோ அல்லது சரியான் ஒலிக் குறிப்புகளையோ பயன்படுத்துங்கள் என்பதுதான் தமிழ் விக்கிபீடியா குழுவினருக்கான வேண்டுகோள்.