பயணம் செய்கிறேன்!

ஒரு ‘சுருக்’ கவிதை மற்றும் ‘நறுக்’ கதைக்கு முன்னே ஒரு நன்றியறிவித்தல்.

பதிவர் சர்வேசன் ஒரு சிறுகதை போட்டி நடத்தி முடிவுகளும் அறிவித்திருக்கிறார். நிமித்தகாரன் பெரும்பாலான நடுவர்களுக்கு பிடித்து முதலிடம் பிடித்ததில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி. இம்மாதிரி கதை போட்டிகள் நடத்துவதற்கு தேவைப்படும் உழைப்பு, நேரம், ஒருங்கிணைப்பு பிரச்சினைகள், நெகடிவ் விமர்சனங்களை எதிர்கொள்ளுதல் எல்லாம் தாண்டி ஒரு கிரியேட்டிவ் ஆர்வம் கண்டிப்பாக தேவை. அதற்காகவே சர்வேசனுக்கு ஒரு பெரிய நன்றி. நடுவர் குழுவில் இடம்பெற்றிருந்த வெட்டிப்பயல் பாலாஜி, சிவிஆர், சென்ஷி, ராமலஷ்மி முதலானோருக்கும் நன்றிகள். இறுதிச் சுற்றில் தேர்வு செய்ய வோட்டுப் பெட்டி வைத்துவிட்டு பின்னர் கழட்டி விட்டுவிட்டார்கள். அந்த நேரத்திற்குள் வோட்டுப் போட்ட நண்பர்கள் அனைவருக்கும் பெரிய எழுத்தில் நன்றி. விடாமல் ட்விட்டரில் மொக்கை போட்டு நண்பர்களை தொந்தரவு செய்ததற்கு பயனாக நிறைய நண்பர்கள் போனால் போகிறதென்று வாழ்த்தினார்கள். சிலர் காரணமே தெரியாமல் வாழ்த்திவிட்டு ‘என்ன மேட்டர்?’ என்று சாவதானமாக கேட்டுக் கொண்டார்கள். எல்லோருக்கும் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

பயணம் செய்கிறார்கள்

கன்னத்தில் முத்தமிட்டுவிட்டு
செந்திலிடம் சொன்னாள் நித்யா
”சந்திரனை என்னால் மறக்கவே முடியாது”.
“இப்படித்தான் காதலித்தோம் என்று நினைக்கிறேன்”
என்று நவீன் சொன்னபோது
கவிதாவால் நம்ப இயலவில்லை.
ராஜியைப் பற்றி சொல்லவேயில்லை கிரீஷ்.
ஓட்டலில் பார்த்த உயரமான கதிரவனை
சங்கீதாவிற்கு மிகவும் பிடித்திருந்தாலும்,
அடுத்த வரன் பார்க்கலாம் என்று
அம்மா சொல்லிவிட்டாள்.
மஞ்சள் தீற்றியக் கழுத்தோடு
மூணாறு போகும்போது
குமாரின் பெயரை சொல்லிச் சொல்லி
பழகிக் கொள்கிறாள் பவித்ரா.
இப்படித்தான்,
அவர்கள் ஒருவருக்குள் ஒருவராக
பயணித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

வா! பயணிக்கலாம்

வியூகோ ஒரு ஜென் துறவி. உலகை சுற்றி பயணம் மேற்கொண்டிருந்தார். பயணம் என்பது அவருக்கு வாழும் முறையாகவே இருந்தது. பல வருடங்கள் கழித்து தனது சொந்த ஊரை வந்தடைந்தார். அங்கே அவரது பழைய சகா நிருமோ நிஷ்டையில் இருப்பதைக் கண்டார். வியூகோ உலக பயணம் கிளம்பியபோதும் நிருமோ இதே போல் நிஷ்டையில்தான் இருந்தார். எவ்வளவோ நாடுகள், சூழல்கள், மனிதர்கள், சம்பவங்கள், அபாயங்கள், சந்தோஷங்கள் என்று தனது அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்ள வியூகோவிற்கு அடங்காத ஆவல். தனது தொண்டைய கனைத்துக் கொண்டார். நிருமோ நிஷ்டையில் இருந்து கண் விழித்தார்.

வியூகோவைப் பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டே ‘என்ன அங்கேயே நின்று விட்டாய்? வா என்னுடன். நாம் பயணிக்கலாம்’ என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் நிஷ்டையில் ஆழ்ந்துவிட்டார்.

உடன் வியூகோ தனது கையிலிருந்த சிவப்புக் கொடியை நிருமோவின் பக்கத்தில் நட்டுவைத்து விட்டு, மீண்டும் தேசாந்திரம் சென்று விட்டார்.

------------------------
மேற்ச்சொன்ன ஜென் கதையை குறைந்தது 10 பேருக்காவது மெயிலில் ஃபார்வேர்ட் செய்தீர்கள் என்றால் தொடர்ந்து இம்மாதிரி ஜென் கதைகள் எழுதாமல் இருக்க முயற்சி செய்வேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன்.